عالم بیهوده

اندر این کون و مکان مردُمکی تَر دارم

دل صد پاره و حنجر پُرِ خنجر دارم

بنگر حال خرابم و دگر هیچ مگوی

زهرِتلخی عوضِ مرحم و شکر دارم

گرچه رستَه ست چمن پای صنوبر چو قدیم

شک و تردید بر این سبزه و شجر دارم

سست گردیده و لرزیده اصالت اینجا

سفت و محکم به این مسئله باور دارم

پای برچینم از این عالم بیهوده به مِی

چشم امید سوی باده و ساغر دارم

« آژمان »

دفتر هوش...